ஊடகவியலாளர் நிலாந்தன் அவர்களுக்கு,
கொழும்பில் நடைபெற்ற அனைத்துலக இலக்கியப் பெருவிழாவில் பிரதமர் ஹரிணி அமரசூரிய ஆற்றிய உரையைத் தொடர்ந்து நீங்கள் எழுதிய கட்டுரையை நாம் கவனித்தோம்.
1983 கறுப்பு ஜூலை, 1989 வன்முறைகள், யாழ்ப்பாணப் பொது நூலக எரிப்பு போன்ற இருண்ட வரலாற்றுச் சம்பவங்கள் புதிய தலைமுறைக்குக் கற்பிக்கப்படுவதில்லை என்று பிரதமர் சுட்டிக்காட்டியதை நீங்கள் முக்கியமான விடயமாக எடுத்துரைத்துள்ளீர்கள். வரலாறு மறைக்கப்படும்போது இலக்கியம் ஒரு “எதிர்ச் சுவடியாக்கமாக” (counter-archive) செயல்படுகிறது என்ற உங்கள் கருத்தும் கவனிக்கத்தக்கது.
ஆனால் இங்கே உங்களிடமே நாம் ஒரு முக்கியமான கேள்வியை எழுப்ப விரும்புகிறோம்:
தமிழர்களுக்கு அவர்களுடைய முழுமையான வரலாறு கற்பிக்கப்படுகிறதா?
1983ஐ நினைவுகூர வேண்டும். யாழ்ப்பாண நூலக எரிப்பை நினைவுகூர வேண்டும். போர், காணாமல் ஆக்கப்பட்டவர்கள், இடம்பெயர்வு மற்றும் தமிழர்கள் அனுபவித்த துயரங்களையும் அடுத்த தலைமுறைக்குக் கடத்த வேண்டும்.
ஆனால் தமிழர் வரலாறு 1983இலும் தொடங்கவில்லை; 1948இலும் தொடங்கவில்லை.
பிரதமர் ஹரிணி, பாடசாலைகளில் மறைக்கப்படும் வரலாற்றைப் பற்றிக் கேள்வி எழுப்புகிறார். நீங்கள் அந்தக் கருத்தை மேலும் விரிவாக்குகிறீர்கள். அப்படியானால் அதே அளவுகோலை தமிழர்களின் நீண்ட வரலாற்றுக்கும் பயன்படுத்த வேண்டும்.
சங்ககாலத் தொடர்புகள் என்ன?
இலங்கையில் தமிழர் இருப்பைப் பற்றிய ஆரம்பகால கல்வெட்டு மற்றும் தொல்லியல் சான்றுகள் என்ன கூறுகின்றன?
தமிழ் அரசியல் அதிகாரத்தின் வரலாறு என்ன?
யாழ்ப்பாண இராச்சியம் எவ்வாறு உருவானது?
அதன் நிர்வாகம், வர்த்தகம் மற்றும் நாணயங்கள் எதைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன?
ஐரோப்பிய காலனித்துவத்தின் கீழ் அந்த அரசியல் அமைப்புகளுக்கு என்ன நடந்தது?
பிரித்தானிய ஆட்சியின் கீழ் நவீன சிலோன் எவ்வாறு ஒருங்கிணைக்கப்பட்டது?
இந்த வரலாற்றைத் தவிர்த்துவிட்டு 1948க்குப் பிந்தைய இன ஒடுக்குமுறையை மட்டும் தமிழர் அரசியல் வரலாற்றின் தொடக்கமாகக் காட்டினால், தமிழர்கள் ஏற்கனவே உருவாக்கப்பட்ட இலங்கை அரசுக்குள் உரிமைகள் கேட்கும் ஒரு “சிறுபான்மை” என்ற சட்டகத்திற்குள் முழு விவாதமும் சிக்கிவிடுகிறது.
அதனால்தான் தமிழர் இறையாண்மையின் வரலாற்றையும் ஆராய வேண்டும்.
யாழ்ப்பாண இராச்சியம் ஒரு கற்பனை அல்ல. அது வரலாற்று ஆய்வுக்குரிய அரசியல் அமைப்பு. அதன் ஆட்சி, நாணயங்கள், பிராந்திய மற்றும் கடல்சார் தொடர்புகள் உள்ளிட்டவற்றைப் பற்றிய ஆதாரங்கள் இருக்கின்றன. அதேவேளை, பழங்கால அல்லது இடைக்கால அரசுகளை இன்றைய nation-state கருத்துடன் அப்படியே சமமாக்காமல், ஆதாரங்களை விமர்சன ரீதியாக ஆராய வேண்டும்.
நிலாந்தன் அவர்களே,
நீங்கள் பிரதமரிடம் வரலாற்றை மறக்கக்கூடாது என்று மறைமுகமாகச் சொல்கிறீர்கள்.
நாங்களும் உங்களிடம் அதையே சொல்கிறோம்: தமிழர்களின் 1948க்கு முந்தைய வரலாற்றை மறக்காதீர்கள்.
தமிழர் வரலாற்றை 1948க்குப் பின்னர் தொடங்குவது, அறிந்தோ அறியாமலோ, இலங்கை அரசின் மையப்படுத்தப்பட்ட வரலாற்றுக் கதையாடலுக்கு சாதகமாகிவிடும்.
தமிழர் வரலாற்றின் தொன்மையான மற்றும் இடைக்காலப் பகுதிகள், கல்வெட்டுகள், தொல்லியல், யாழ்ப்பாண இராச்சியம், காலனித்துவ ஆவணங்கள் மற்றும் தமிழர் அரசியல் அதிகாரத்தின் வரலாறு பற்றி தெரியவில்லை என்றால் தேடிப் படியுங்கள். இன்று பல ஆய்வுகளும் முதன்மை ஆதாரங்களும் இணையத்திலேயே கிடைக்கின்றன.
கறுப்பு ஜூலை தமிழர் வரலாற்றின் ஓர் அத்தியாயம்.
யாழ்ப்பாண நூலக எரிப்பு ஓர் அத்தியாயம்.
முள்ளிவாய்க்கால் ஓர் அத்தியாயம்.
ஆனால் அவை தமிழர் வரலாற்றின் முதல் அத்தியாயங்கள் அல்ல.
பிரதமர் ஹரிணி கூறியதுபோல மறைக்கப்பட்ட வரலாற்றை அடுத்த தலைமுறைக்குக் கொண்டு செல்ல வேண்டுமென்றால், அந்த வரலாற்றை 1948இல் தொடங்காமல் அதன் முழுமையான வரலாற்று ஆழத்தோடு எடுத்துச் செல்லுங்கள்.
தமிழர் வரலாற்றை நினைவுகூர்வது மட்டுமல்ல — முழுமையாக நினைவுகூர்வோம்.