இலங்கையில் தமிழ் பௌத்தம்: சிங்கள-பௌத்த ஏகபோக வரலாற்றுக் கருத்தை கேள்விக்குட்படுத்தும் பேராசிரியர் ஜி.பி.வி. சோமரத்ன

யாழ்ப்பாணம் — ஆகஸ்ட் 16, 2026 — தமிழர் தாயகமான வடக்கு மற்றும் கிழக்குப் பகுதிகளில் கண்டுபிடிக்கப்படும் ஒவ்வொரு பழமையான பௌத்த சின்னமும், விகாரையும், தூபியும் சிங்களக் குடியேற்றத்தின் அல்லது சிங்களர்களின் வரலாற்று நில உரிமையின் ஆதாரம் என்று கூற முடியாது என்பதை பேராசிரியர் ஜி.பி.வி. சோமரத்னவின் “Tamil Buddhism in Sri Lanka” (இலங்கையில் தமிழ் பௌத்தம்) என்ற ஆய்வு முக்கியமாக எடுத்துக்காட்டுகிறது.

இந்தக் கருத்து குறிப்பிடத்தக்கது. ஏனெனில் பேராசிரியர் சோமரத்ன, கொழும்புப் பல்கலைக்கழகத்தின் முன்னாள் நவீன வரலாற்றுப் பேராசிரியரும், வரலாறு மற்றும் அரசியல் விஞ்ஞானத் துறையின் முன்னாள் தலைவருமாவார்.

அவருடைய ஆய்வு, இலங்கையில் பௌத்தம், தொல்லியல் மற்றும் இன அடையாளம் ஆகியவை அரசியல் நோக்கங்களுக்காக ஒன்றுடன் ஒன்று இணைக்கப்பட்ட விதத்தை நேரடியாக ஆராய்கிறது.

மகாவம்சமும் சிங்கள-பௌத்த உரிமைக் கருத்தும்

இலங்கை சிங்கள பௌத்தர்களுக்குச் சொந்தமான நாடு என்ற கருத்து, ஐந்தாம் நூற்றாண்டின் பௌத்த வரலாற்று நூல்களில் காணப்படும் கதைகளை அடிப்படையாகக் கொண்டது என்று பேராசிரியர் சோமரத்ன குறிப்பிடுகிறார்.

அந்தக் கருத்தை அவர் “religious myth” — “சமயப் புராணக் கருத்து” என்று குறிப்பிடுகிறார்.

மேலும், இந்தக் கருத்து பின்னர் கல்வி முறையின் ஊடாகப் பரப்பப்பட்டதுடன், சிங்கள பௌத்த பெரும்பான்மையின் வாக்குகளைப் பெறுவதற்காக அரசியல் தலைவர்களாலும் பயன்படுத்தப்பட்டதாக அவர் விமர்சிக்கிறார்.

பாலி வரலாற்று நூல்கள் பெரும்பாலும் “Sinhalese side of the equation” — “சிங்களத் தரப்பின் பார்வையை” மட்டுமே முன்வைத்ததாகவும், இலங்கைத் தமிழர்களின் வரலாற்றின் சில பகுதிகளை அவை புறக்கணித்ததாகவும் சோமரத்ன குறிப்பிடுகிறார்.

எனவே, பழமையான சமய நூல்களை மட்டும் அடிப்படையாகக் கொண்டு நவீன காலத்தின் இன அல்லது நில உரிமையை நிர்ணயிக்க முடியாது.

இலங்கையின் பண்டைய வரலாற்றில் தமிழ் பௌத்தர்கள்

பௌத்தம் வரலாற்று ரீதியாக சிங்களர்களுக்கு மட்டுமே உரிய மதம் என்ற கருத்தை பேராசிரியர் சோமரத்ன ஏற்கவில்லை.

அவர் மிகத் தெளிவாக எழுதுகிறார்:

“Those who try to claim a monopoly of Buddhism as the Sinhalese national heritage run into difficulties, as Tamil Buddhists were there in Sri Lanka from the very ancient past.”

அதாவது, பௌத்தத்தை சிங்களர்களின் தேசிய பாரம்பரியமாக மட்டும் உரிமைகோர முயற்சிப்பவர்கள் வரலாற்றுச் சிக்கலை எதிர்கொள்கிறார்கள்; ஏனெனில் மிகப் பழமையான காலத்திலிருந்தே இலங்கையில் தமிழ் பௌத்தர்கள் இருந்தனர் என்று அவர் குறிப்பிடுகிறார்.

இதன் மூலம் ஒரு முக்கியமான உண்மை வெளிப்படுகிறது:

தமிழர் என்ற அடையாளமும் பௌத்தர் என்ற அடையாளமும் பண்டைய காலத்தில் ஒன்றுக்கொன்று முரணானவை அல்ல.

தமிழர்களிலும் பௌத்தர்கள் இருந்துள்ளனர்.

பௌத்த தொல்லியல் சின்னம் என்றால் அது சிங்கள சின்னம் என்று பொருளல்ல

வடக்கு மற்றும் கிழக்கில் நடைபெறும் தொல்லியல் ஆய்வுகளுக்கு இந்தக் கருத்து மிகவும் முக்கியமானது.

சில சிங்கள பௌத்த எழுத்தாளர்கள், தமிழர்கள் இன்று வாழும் பகுதிகளில் பௌத்த தொல்லியல் சின்னங்கள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டால், அங்கு கடந்த காலத்தில் சிங்களர்கள் வாழ்ந்தார்கள் என்பதற்கான ஆதாரமாக அவற்றைக் கருதுவதாக சோமரத்ன சுட்டிக்காட்டுகிறார்.

ஆனால் அந்தக் கருத்தின் அடிப்படையிலேயே ஒரு முக்கியமான தவறு இருக்கிறது:

இலங்கையில் வாழ்ந்த அனைத்து பௌத்தர்களும் எல்லாக் காலங்களிலும் சிங்களர்களே என்ற முன்கூட்டிய ஊகம்.

தமிழர்களும் பௌத்தர்களாக இருந்திருந்தால், ஒரு பௌத்த சின்னத்தின் இருப்பு மட்டும் அதன் இன அடையாளத்தை நிர்ணயிக்க முடியாது.

ஒரு தூபி, புத்தர் சிலை, விகாரை அல்லது வேறு பௌத்த தொல்லியல் பொருள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டால், அது முதலில் நிரூபிப்பது அந்த இடத்தில் பௌத்த சமய நடவடிக்கை இருந்தது என்பதையே.

அதை உருவாக்கியவர்கள் அல்லது பயன்படுத்தியவர்கள் எந்த இனத்தவர்கள் என்பதைத் தீர்மானிக்க கல்வெட்டுகள், மொழி, நாணயங்கள், குடியிருப்பு ஆதாரங்கள், தொல்லியல் அடுக்குகள் மற்றும் பிற சுயாதீன ஆதாரங்கள் தேவை.

எனவே:

“பௌத்தம் = சிங்களம் = சிங்கள நிலம்”

என்ற அரசியல் சமன்பாட்டை வரலாற்று உண்மையாக ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது.

தமிழ்நாடும் வட இலங்கையும் — பண்டைய பௌத்தத் தொடர்பு

பேராசிரியர் சோமரத்னவின் ஆய்வில் மிகவும் முக்கியமான இன்னொரு பகுதி தமிழ்நாட்டின் பௌத்த வரலாறு ஆகும்.

அவர் எழுதுகிறார்:

“The presence of Buddhism in Ancient Tamilnadu has a great impact on the Buddhist activities in Sri Lanka and the northern part of the island in particular.”

அதாவது, பண்டைய தமிழ்நாட்டில் இருந்த பௌத்தம் இலங்கையின் பௌத்த நடவடிக்கைகளிலும், குறிப்பாக தீவின் வடபகுதியிலும் பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது என்று அவர் குறிப்பிடுகிறார்.

அவருடைய ஆய்வில் பல்லவர் மற்றும் சோழர் கால பௌத்தம், காஞ்சிபுரத்தின் பௌத்த மரபு, மணிமேகலை, தமிழ் பௌத்த அறிஞர்கள் மற்றும் தமிழ்நாடு–இலங்கை பௌத்த துறவிகளுக்கிடையேயான தொடர்புகள் ஆகியவை விவாதிக்கப்படுகின்றன.

இதனால் வட இலங்கையின் பௌத்த வரலாற்றை, தமிழ்நாட்டின் பண்டைய பௌத்த வரலாற்றிலிருந்து முற்றிலும் பிரித்துப் பார்க்க முடியாது.

கந்தரோடை — முக்கியமான தொல்லியல் சான்றுகள்

யாழ்ப்பாணத்தின் கந்தரோடை தொல்லியல் தளம் இந்த விவாதத்தில் மிகவும் முக்கியமானது.

அங்கு பௌத்த கட்டமைப்புகளுடன் பல்வேறு தொல்லியல் பொருட்கள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டதாக சோமரத்ன பதிவு செய்கிறார்.

அவற்றில்:

▪ கருப்பு-சிவப்பு மட்பாண்டங்கள்,
▪ பிராமி எழுத்துப் பொறிப்புகள்,
▪ ரோம நாணயங்கள்,
▪ ஆரம்பகால பாண்டிய நாணயங்கள்,
▪ ஆரம்பகால சேர நாணயங்கள்,
▪ புத்தர் உருவங்கள்,
▪ சிறிய மற்றும் பெரிய தூபிகள்

போன்றவை அடங்குகின்றன.

இந்தத் தொல்லியல் சூழலை முழுமையாக ஆராயாமல், அங்குள்ள பௌத்த சின்னங்களை மட்டும் தனியாக எடுத்துக்கொண்டு அவற்றை சிங்கள இன அடையாளத்துடன் இணைப்பது அறிவியல் ரீதியாக போதுமானதல்ல.

வல்லிபுரம் — பௌத்த இருப்பு உறுதி; இன அடையாளம் தனியான கேள்வி

வல்லிபுரம் தங்கத் தகடு கல்வெட்டையும் சோமரத்ன விரிவாக எடுத்துரைக்கிறார்.

அது யாழ்ப்பாணத்தில் ஒரு பௌத்த விகாரை இருந்ததை உறுதிப்படுத்தும் முக்கியமான ஆதாரமாகும்.

ஆனால் அந்தக் கல்வெட்டிலிருந்து பண்டைய யாழ்ப்பாணத்தின் அரசியல் மற்றும் இன அடையாளத்தை எவ்வளவு தூரம் தீர்மானிக்கலாம் என்பது குறித்து அறிஞர்களிடையே கருத்து வேறுபாடுகள் இருப்பதையும் அவர் பதிவு செய்கிறார்.

இதுவே நாம் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய அறிவியல் அணுகுமுறையை தெளிவுபடுத்துகிறது:

பௌத்த விகாரை இருந்தது என்பதை நிரூபிப்பது ஒன்று.
அதைப் பயன்படுத்திய மக்களின் இன அடையாளத்தை நிரூபிப்பது வேறு ஒன்று.

தமிழ் பௌத்த வரலாற்றை மறுக்க முடியாது

தமிழர் தாயகப் பகுதிகளில் கண்டுபிடிக்கப்படும் பௌத்த சின்னங்களை அரசியல் நோக்கத்துடன் உடனடியாக “சிங்கள பௌத்த பாரம்பரியம்” என்று அறிவிப்பது வரலாற்று ஆய்வாகாது.

பேராசிரியர் சோமரத்னவின் ஆய்வு ஒரு அடிப்படை உண்மையை நினைவூட்டுகிறது:

தமிழ் பௌத்தர்கள் இருந்தார்கள்.

மேலும், பண்டைய தமிழ்நாட்டின் பௌத்த மரபுக்கும் வட இலங்கைக்கும் குறிப்பிடத்தக்க தொடர்புகள் இருந்தன.

எனவே வடக்கு மற்றும் கிழக்கில் கண்டுபிடிக்கப்படும் ஒவ்வொரு பௌத்த தொல்லியல் தளமும் அதன் சொந்த ஆதாரங்களின் அடிப்படையில் ஆய்வு செய்யப்பட வேண்டும்.

அது பௌத்த சின்னம் என்பதற்காக மட்டும் அதை சிங்கள சின்னமாக அறிவிக்க முடியாது.

அதேபோல், ஒவ்வொரு பௌத்த சின்னத்தையும் ஆதாரமின்றி தமிழ் பௌத்த சின்னம் என்றும் அறிவிக்கக் கூடாது. மாறாக, தமிழ் பௌத்தம் ஒரு உண்மையான வரலாற்றுச் சாத்தியம் மட்டுமல்ல, இலங்கையின் பண்டைய வரலாற்றின் ஆவணப்படுத்தப்பட்ட ஓர் அங்கம் என்பதை தொல்லியல் ஆய்வாளர்கள் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும்.

வரலாறு ஆதாரங்களால் தீர்மானிக்கப்பட வேண்டும்

சோமரத்னவின் ஆய்வு முன்வைக்கும் மிக முக்கியமான பாடம் இதுதான்:

பௌத்த தொல்லியல் சான்று = பௌத்த இருப்புக்கான சான்று.

ஆனால்:

பௌத்த தொல்லியல் சான்று ≠ தானாகவே சிங்கள இன இருப்புக்கான சான்று.

ஒரு தொல்லியல் தளத்தின் இன, மொழி மற்றும் அரசியல் வரலாற்றை நிர்ணயிப்பதற்கு கல்வெட்டுகள், தொல்லியல் அடுக்குகள், நாணயங்கள், மொழியியல் ஆதாரங்கள் மற்றும் பிற சுயாதீன வரலாற்றுச் சான்றுகள் ஆராயப்பட வேண்டும்.

தமிழ் பௌத்தம் இலங்கையின் மறைக்கப்பட்ட அல்லது போதிய அளவு பேசப்படாத வரலாற்றின் ஒரு முக்கிய அத்தியாயமாகும்.

ஆதாரம்: பேராசிரியர் G.P.V. Somaratna, Tamil Buddhism in Sri Lanka.